نیشترم بزن

در این سرمای جایز و بی قانون

که رویاهای آویخته از چوبه دار را

 حادثه می انگارد و

عبور شب تاب ها را

در کوچه های تاریک

حقیر می داند

با نقشی ساده

ترسیم کن

چون زیانش را

چه بسیارند که نمی دانند

بر ديواره هاي سرد

خواهد وزيد

در اين دير هنگام.

آيا خورشيد

بادست هايمان

به روزنه زمان

راه خواهد يافت

از روزني تنگ در تقدير

براي تو كه

هر بار

در تقاطع انساني

مغلوب دريچه هاي آهنين می شوی

چه با شكوه رها شدي

از فرهنگ دانسته هاي ما

و از حصارهايي كه

ديده بانان كور آن

تنها

به خود مشغول بوده اند

روزي

مرا

به جايي در پشت لحظه ها

خواهد برد

به آغازي كه همواره

آنجا را از خود

پرسيده ام

آيا مي تواند

فرمانبردار نباشد

گامهايي كه

تشنه رفتن است و

دست هايي كه

عطش نوازش دارد

آعشته به مردگاني هيچند

و من با تو به زنده بودنم

خواهم ارزيد

اي ماهرخ بتاب و

ببين كه دست هايم

در خيال چنگ گيسوانت

غوغا می کند

از دور دستها يافتم

كه هوا را

غبار گرفته بود و

زمين را سنگلاخ