کوچه مدتهاست

گشایش پنجره ای را به خود ندیده است

شاید

 خانه ها در یخ بستگی شان

 افراط می کنند

آنگاه که

سکوت ترانه هایم

جاری شود

ترا در پس هر فریادش

به اوج می کشاند

چه بی صدا اشک ریختند

و خارهایی از توکل

که بر دل نشستند

این قطرات

عشق را

تا دره  خشنودی پیش بردند

و بر قله های رهایی نشاندند.

به اسارت ذهنمان

 سپرده ایم

و اندیشه را

 از خویشتن

تهی ساخته ایم

شگفتا

که به انتظار گشایش نیز

نشسته ایم

از شكلي كه

در آن آسوديم.....

واي از اين دشمن خانگي

كه وادارمان مي كند

تا بپذيريم

در آزار پروانه ها

همین بس که

شعله شمعی

به غارت طوفان برود

و آرامش سوختنی

بهم بریزد

از فراز پلي كه به بهار زده ام

هيولاي زمستان را مي نگرم

و سردي انسان را

كه چه انجمادي بپا مي كند

سرما کی رخت بر خواهد بست

شاید هیچگاه

اگر به آن عادت کرده باشی