ناقص الخلقه ها هيچگاه به تكامل نمي رسند  

جز اينكه كسي بيايد.

هماني كه الفباي بودن را تغيير مي دهد

و آموزه هاي غلط را

ويران مي سازد                               

در سرزميني كه مورچگانش تنهايند 

ما به قسمتمان رسيده ايم

و يافته ايم

آنچه را كه از آن ما بود                                                     

دوستي هايمان را

اندك مردمان 

با آنكه هديه شان داديم

پذيرفتند

روزگار خوبي نيست

چون به آنچه كه

 مهرباني است

پشت پا مي زنند

و شكوفه هاي منتهي به بروبار را

 از شاخه ها مي چينند                                                         

مسیر ناهموار و تاریک و خطرناک است .عبور از آن خواستن می طلبد و دست از هر چیزی به غیر از دوست شستن.

 

عبور از آن همسفری می خواهد که تن خسته را به تنش تکیه دهی و در روحش آرام بگیری .آنی که خویشتن را چون تو بداند و ناهمواری و تلاطم راه دشوار را آسان کند.

 

گویا که در این زمان اتفاق نیفتاده است . گویا که همسفر شدن تو با من سالهاست که آغاز گشته

 

آن روزگارانی که تو فانوس بدست در کوچه های قدیمی این شهر بدنبالم گشتی و مرا با تولدم یافتی و خودت نیز بدنیا آمدی

 

گویا سالها پیش بود که در آواز بودن کودکی ام نغمه شدن سرودی و من در آرزوی آنگونه شدنت رشد کردم تا در طوفانهای سهمگین و خشکی های بی انتها به سختی تن تو تن وجان بسپارم و ببالم به اینکه فریادهای بی گناهم باد هوا نشد و چون نطفه ای در بطن رحمی جایگزین گشت.

اول مهر هفتاد و نه  

 

دستهایی عاریت گرفتم بهنگام تولد که برای صلح است و نزدیکی  و نوازش

آن گاه که این دستها بمن اعطا شد مصصم شدم که نوازش کند گونه هایی که از برای عشق اشک آلود است

با هر تپش رگهای این دست ستاره ها بر زمین فرود می آیند و ترا به ستاره باران شبهای بی ستاره دعوت می کنند

من در این دشت که امتداد فاصله بین  من و توست همه ستاره های ریخته بر زمین را برای دمیدن حیات و تا شکوفایی آن شدنت بر خواهم افروخت

هفتم مهر هفتاد ونه

ٌ برای به تصویر کشاندن آنچه که بی نهایت است باید با سادگی تمام نظاره کرد و قلم را به کاغذ آشتی داد آنگاه بی پایان است که نقاشی می شود

راهی جز این نیست  فراموشی ها را  که متمایل به آنیم و نا آگاه

با همتی بلند و عزمی فراتر از انسان به برهوت زباله های انسانی بیندازیم

تا به خاطر آوردن نفسی بکشد و ما را بیاد خودمان بیاورد.