به روزهای بارانی من خوش آمدی

و به شبهای ابری پرستاره ام

کاش می شد به همان بسیاری که

آتشی فشاندی

خاکستر سوخته ی بودنم را فرو می نشاندی

و ما تا وصل ذراتمان

حزن این جدایی را پذیرفته ایم

ای کودکی از دست رفته

عاقبت ترا خواهم یافت

حتی اگر بزیر تخته سنگهای پیری ام

پنهان شده باشی

 برای ساختن حتی کومه ای کوچک باید دقت و صبر را بهم پیوند داد

وبرای ساختن خانه ای از بلور باید  از جان مایه گذاشت زیرا بلور دل به آسانی

میشکند

آنچنان رها شده ام که

نگاههای کودکانه ام را

بیاد می آورم

همانکه در عمق آن

همواره ریشخندی بود

به دنیای فربه  نادانان بزرگ

اینچنین کوچک ساخته ایم

ظرف بودنمان را

و در پوسته تنگ آن

آنچه که یقینا به آن خواهیم رسید

مرگی است که تنها ذره های بی مقدار را

خواهد بلعید