آخرین نگاه کودکی

 آغاز انباشتگی های انسانی است

و نقطه ای به سمت صفر و بی نهایت زیر آن

افسوس که کسی دیگر فرازهای وجودش را آه نمی کشد    

این شکل مجازی پوسته ای از خود فریبی و عوامفریبی است

و چه شگفت که زینتش می کنیم و رنگ و لعابش می دهیم

 هر روز که می گذرد لایه های بیرونی اش ضخیم تر و غیر قابل نفوذتر می شود

و به جایی میرسیم که تنمان مدفن حقایقی میشود که میتوانست خاستگاه آن باشد