در اين عصر سخت و سرد

ديگر كجا خاكي بيابم

تا در نمادي از خاكستر

خود را بياد آورم

و بر دامانش كه

 تراواي نياز من است

اشك بريزم                                                                        

 

 

ناقص الخلقه ها هيچگاه به تكامل نمي رسند  

جز اينكه كسي بيايد.

هماني كه الفباي بودن را تغيير مي دهد

و آموزه هاي غلط را

ويران مي سازد                               

شب تابها پاسخ كوچه هاي بي فانوس را مي دهند آنجا كه عابران بي شماري هنوز از فرط تاريكي به گذشتن از آن نيز نينديشيده اند

سرما  کی

رخت خواهد بربست

شاید هیچگاه

اگر به آن

عادت کرده باشی

 

 

اي باغچه هميشگي خيس 

همپايه افراط

در نابسامانيهايم

ترا خشك مي پنداشتم                                                       

 

باغ بي گياه را رها كن

و به آسمان بنگر

افسوس كه

روزهاي پر باران را

كسي طلب نمي كند

و رود جاري را به

 وهم نمي آورد                                         

 

چشمه ها شايد همواره جاري نباشند 

و يا در مسير انحرافي

به پاي درخت سپيداري نرسند

اينجاست كه بايد

به تشنگي ها قناعت نمود                                            

خاستگاه ديگري نيست

 تنها از اين تن بر آمده ايم

و در اين ذات نمو

 كرده ايم

پس بايد در اين شكل ماند و

ويرانش كرد

كه شايد پرندگان روزی  بيايند و

آشيانه بسازند

 

آن روز كه جان دوباره ام دادي

مصمم شدم كه جز تو نباشم

اگر اشكي

تنها از ديدگان تو فرو آيم

وگر لبخند

فقط بر لبان تو نقش بندم

تو اي شب رو به سپيده ام

به بامدادان كه رسيدي

پيغام آرامشم را

در لحظه هايت برسان

و بگو كه من نيز

با هياهوي مستانه اي

باز خواهم گشت                                                                 

 

دیگر نمیتوان کاری کرد

برای کسی که

حاکم تنهایی خویش است

آنی که

به دراندن وجود محکومش

سخت و بیرحم

فرمان میدهد

پر فروغ بمان 

كه شب متوالي انبوهي است

كه در غيبت سپيده

سنگيني اش بر اندام نحيفمان

دو چندان مي شود

بمان كه دستهايت

درالتيام پينه پوست

معجزه مي كند                                                                

میناهای سر راه احساسم را نظم می دهند

و با هزاران زبان می گویند

پشت دروازه ای که من در آن پرسه می زنم

چه مهربانیها خفته است

شیپوریهای آرام نیز همینطور 

در سرزمینی که مورچگانش تنهایند

ما به قسمتمان رسیده ایم

و یافته ایم آنچه را که از آن مان بود

 

آشیان سازی پرستو ها را نادیده گرفتند

وبزرگی ها را کوچک شمرده اند

آنان که ساختنها را ادعا کرده اند

 

كجاست دستهاي نزديكي كه 

كدورت آسمان را

به تماشاي دور دستها

مي زدايد

اگر بناست كه

 از پشت شيشه شفاف

سحر هر افسانه اي بگسلد

به اتكاي هيچ سايه اي

نبايد نشست                              

 

به سكوتم وا مي دارد 

او كه زبان گوياي فريادم را مي داند

و بر جايم مي نشاند

با آنكه مي داند در رفتنم

بسيار بي قرارم                                                       

 

در اين عصر سخت و سرد

ديگر كجا خاكي بيابم

تا در نمادي از خاكستر

خود را بياد آورم

و بر دامانش كه

 تراواي نياز من است

اشك بريزم                                                                        

بشريت سوگند خورده است كه به راه كج برود شايد بدين سبب است كه فرشتگان با فاصله به او مينگرند و به احوالش مي گريند

به سكوتم وا مي دارد او كه زبان گوياي فريادم را مي داند و بر جايم مي نشاند با آنكه مي داند در رفتنم بسيار بي قرارم