آتش در فراسوي ما

مي سوزد

و اين نكته را

به جانم مي اندازد كه

هيچگاه بي سوزش

كاري پيش نمي رود

و ويرانه اي آباد  نمي گردد                                               

 

 

به نجات تو از سقوط

 مي انديشد

يارترين

همانكه در قاموسش

جز الفباي مهرورزي

دانسته اي را نگنجانده اند                                              

 

 

ايستگاه آخر

هم نقطه درنگي براي روزهاي از دست رفته

و هم حكايتهاي نيامده                                                     

 

به ساحلم آورد 

دغدغه هاي طوفان

و به اقيانوسم كشاند

آرامشهاي سكون

كه تنها در اين ميان

شورش و نشست

هم معني مي شوند                                                           

 

فریاد از مردمانی که

حقیقت را در ذهن کوچکشان

زندانی می کنند

و با دست پلیدشان می آزارند

 

 

همواره آنجا خواهم بود 

عرصه عشق ورزيدن

پرنده اي كه

درآن عبور انسان را

به هيچ مي گيرند                                                           

اگر روزگارت ورقي خورد و به صفحات سفيدي رسيد فرصتي بده به دستي كه سالها به انتظار نگاشتنش بر روي تو لحظه شماري كرده است

نقطه برخورد شايد بسيار دور است كه همواره به خود بر مي خورم و كسي را كه به فهم انديشه هايم آگاهست نمي يابم