چون حبابي كه درنگي بر انفجارش نيست

ترك خواهم خورد

و پس از آن طوفاني

 كه  هيچگاه انتظارش را نبوده است

اگر نتوانيم تكثير شويم

با تبر جهالت روزگار فرو مي افتيم

و دنيا از سرافرازي هايمان

تنها خاطره افتادن را

باز خواهد گفت  

انسان با این شکل

هیچگاه نمی فهمد که

پروانه ها چگونه به آتش میزنند

تا هستی عشق را با نیستی شان

به رخ جانان بکشند