هرگز نبوده ام اينچنين سرشار با آنكه لحظاتم تنهاست و هيچگاه تا بدينسان افق پروازم را پرندگان به چنگ نياورده اند

هيچكس با تبسم اشكهايمان نخنديد و در شادي غمهايمان انديشه نكرد حتي كسي نخواست كه بداند چرا اين سيل ويران كننده است و شادي راز گونه مان بر پا دارنده

اي دوست بگو چگونه شاخه اي سترون توانست اينهمه به برگ و بار بنشيند و خلقي را به تماشاي بهار دعوت كند

د دستهايت را سپردي و به درختي بدل شدي كه پرنده اي توانست به شاخسارانش چنگي بزند و آرام بگيرد

شب تابها پاسخ كوچه هاي بي فانوس را مي دهند آنجا كه عابران بي شماري هنوز از فرط تاريكي به گذشتن از آن نيز نينديشيده اند

 

از فراز پلي كه به بهار زده ام

هيولاي زمستان را مي نگرم

و سردي انسان را

كه چه انجمادي بر پا مي كند

 

آینه همیشگی!

باز هم در تو خواهم نگریست

و کجی های غبار گرفته ام را

تنها در شفافیت همواره تو

به تماشا خواهم نشست

 

فریاد از آینه ای که

آنچه را می خواهند

می نمایاند

و در اعماق خود

فرو می بلعد

همه بزرگ انسانهای کوچک را

 

 

 

 

آنكه در توهم شادماني است

راه را براي رسيدن گم ميكند

و هيچگاه نمي فهمد كه خود

حقيقت آرامش است 

 

ديگر نخواهيم توانست

بياد بياوريم

روزهاي كودكي را

در قالب سخت عمري

كه وادارمان ميكند به فراموشي

 

به مهمانی دنیا آمدیم

بی آنکه ما را فرا بخوانند

در اینجا ماندیم و

فراموش کردیم که

منزلی هم از خویش داریم

 

 

سرخوردگي اين همه طوفان

يقينا به نسيمي دل انگيز نخواهد انجاميد

هر چند عده اي آن را در شيشه مي نهند و

برخي در هواي رنگ و ننگ  آرامش  مي كنند

 

و ديگر هيج ...

انسانهاي به حال خود وا گذاشته را

چه انتظاري براي به خويشتنشان رسيده 

 

نمايش آشكاري از روشني

در زماني كه صحنه اي برايش باقي نميگذارند

چه دردناك است

اما وقتي پرده ها بيفتد

هر جاي زمين به شفافيت  خواب هاي همه مردمان

خواهد شد