از عمق به سطح اگر نزديكتر باشي،

اگر پرندگان براي بهار تبليغ نكنند ،

شكوفه ها چگونه سر بر آورند

دختركي در پشت پنجره انتظار

دستهاي سرشارم را نظاره مي كند

تا شكوفه هايي را

در پشت صخره هاي سخت

روشني راه را نشانم داد

آنگاه توانستم در لحظه هاي مترادف تكرار

نور را ترسيم كنم

و شكوفه هايي كه به سيب منتهي مي شود

را بشناسم    

وقتی حادثه سازی هست

که ترا  از هر اتفاقی اشباع می کند.

اگر شکارچی لحظه ها نباشی

هیچ مشقی به رشته تحریر در نمی آید

 شوق گمشده اي كه

با كمك سرنوشت  

به بهاي گزافي يافته اي را

بيهوده به دست گذر زمان نسپار

شايد كه ديگر نتواند

در بستر نيايش من روزها متولد ميشوند

و انبوهي از ستيزه هاي تاريك

  گاه با صبوري و گاه بدون آن،

بسمت آنچه كه بي نهايت است پرواز خواهي كرد.

در اين ميان

 فقط بگذار

بامدادان را به آواز خوش بخوان

و شب را به سكوتش واگذار

براي رسيدن به صبح

وقتي مهرورزي

د رقالب تقدير

 بر لوح هيچ دلي نيست

عادتها به گناه همگاني مي انجامد

و قانون نابخردانه اي

شباهنگام نشانه ام گرفتي

و به تير هدفت زدي

پيدايي ام بهمان ميزان دشوار بود

براي او كه درد مرا نميداند مي گريم

براي فاصله اش تا روح

و از عمق مصيبتش تا نرسيدن به خود

با اينها اندوه بيشمار زيستن را خواهم يافت          

به ترانه اي كه سروده شد

دل خوش دار

كه معناي بودن است و

تا امروز سالها گذشت

و كسي نيامد اين سرود را بخواند كه

دروازه هاي شهر

تنها به روي بيدلان

وقتي شكوفه ها را از من پنهان ساختي

دانستم كه بايد روزهاي سخت سرما را بگذرانم

و براي يافتنش

تن به تطاول شبهاي بيرحم زمستان

 اگر روزگارت ورقي خورد

و به صفحات سفيدي رسيد

فرصتي بده به دستي كه

سالها به انتظار نگاشتنش بر روي تو

نرم تنان و سخت انديشان

به تناقض اشتباه مي رسند

و بر غلظت مه مي افزايند

تنها تن سخت و انديشه لطيف

بمان اي دوست و در برم گير

به جبران همه تنهايي ات

 تنفسم كن

و به بهاي همه ويراني ام

آباد بمان   

ديار فراموشي

و مرد وزني

در راه بياد آوردن شكوه رميده از وجود

كي توانند

تنها وقتي كه تو

 جاي تازيانه ها را

مرهم مي زني

عشق

به ميانجي گري ما و روزگار

مي آيد.   

به سحر هر افسانه اي افسون شدي         

آنچنان كه حقيقت

در پس پشت تو

ناكام گريست.

شايد بدين سبب

دستهاي به ياري آمده ات را

نخواهي فشرد                                                                   

در اين عصر سخت و سرد

ديگر كجا خاكي بيابم

تا در نمادي از خاكستر

خود را بياد آورم

و بر دامانش كه

منتهای نياز من است

       به وسعت رویاهایم

      کش می آمد

       هرچه ترا از آن می کاستم

       باز هم  فضایی

         مردان آرام و بي نشاط

         درحفره هايشان

         می خزند و

           لرزان

         با زنانی که

         نه دستی می گیرند و

        نه بپا می خیزند

        می آمیزند

     آن گودال بي ترحم

      حتي وقتي از آنت

       کندم 

      خواست حجمت را   

      درسكوت شبانه

       بفشارد

       و درهياهوي زمانه

       ببلعد

رلستی چگونه میتوان در آدمی رخنه کرد؟

چگونه نفس مسیحایی هم که نمی تواند حیات ببخشد

 در عصر مرگ کارساز واقع می شود

آیا راهی برای عبور را ادمی باقی گذاشته

برای گذشتن از خویش

آیا در ژرفای اندیشه کسی هست که حل این معما بداند

و یا اینکه کسی را این چیستان در میانش نیست

نشسته ایم در باران حوادث

و ابر آرامش بر سرمان

کجاست طوفان مبهمی که

پریشانی اندیشه را

تو ای غارت بهنجار لحظه ها !

عصیان فرو خورده دورانم را

در غالب هر اسطوره ای که می شود

نمایان کن

که من حتی تا امروز

با همه فریادهایم بی صدا مانده ام

و با تمامی بزرگی خواهی ام کوچک

ای مرثیه ساز رکود بی ترانه ام !

و نمای دشت بی نسیان

از این پس آنچنان بخوان

که پایکوبی های کودکانه ام را

چگونه به پروازدر خواهند آمد قوهایی که در عبور از برکه راکد در اندیشه سکون اند؟

رضایت در پوسته شفیرگی و به یغما رفتن آنچه که شب پره ها تاراج شبهای تابستان شان  می نامند چه معنایی دارد؟

عاقبت چه حادثه ای باید در قالب تازیانه های معرفت تصویر افسوسی را نقش بزند؟

چگونه حتی می توان از معجزه نیز برآمدن کاری را انتظار داشت؟

زمانی که زمین سنگینی انسان را همچون تحجر سنگی برروی خود احساس می کند کدام لطافت ظریفی مهر و دانایی را به پیشقراولی اهدا می کند؟

چگونه با احساسی که همواره  در تنهایی می نویسد :  دوستی های سترگ را چه دانایی از مهرم به توست"  میتوان هم آوا شد؟

چرا پس از گذر سالها کودک بادبادک بیجان خود را از آسمان بزیر می کشد تا در فرصتی به محو پرندگان جاندار همت گمارد؟

و سر انجام به چه صورتی میتواند سطور فهم نا پذیری که همواره روح افزاست در تمنای تشنه ای برای چشمه ای لمس ودرک شود؟

در تاريكي سايه نمي مانيم

و تكرار نمي شويم

مردمان بي باور افسانه ها

حقيقت مي جويند

و بي دانش پرستو ها

كوچ مي خواهند                                                             

  اشكهايم

 آتش نشان آتشي است كه 

بر دلها رفته است

و پرورنده مهر

در جنگ آهن و تن

پس بخوان كه عشق

اگر خواستی متفاوت باشی

و عابر جاده های کم رفت و آمد

یادت باشد

دروازه همواره برای آمدنت باز است

اين گشايش نا بهنگام

در روزهاي

بسته و بي حاصل

و اين تو

در افزودن ابعاد روزنه

شكوفه هاي منتهي

 به بر وبار

در آستانه گرماي  از راه رسيده

شادمانند

و مي دانند كه

انديشه زمستان  اگر نخشكد

گورستانهاي بشريت

آغشته به مردگاني اند هيچ

و من با تو

به زنده بودنم

خواهم ارزيد                                                                           

به زمزمه كسي شنيدم كه مي گفت

انسان به پژواكي مانند است

انعكاس درد آلودي كه تنها

نشاطش را

خواب پرستو ها را 

آشفته نكنيم

تا كوچ

بر سر كوچه زمستان

اينجاست آنكه

از دل خاكستر اين عصر

آتشي بر مي آورد

و سردي زمستان را

از فرهنگ معاني ات 

مي زدايد                                           

به ساحلم آورد 

دغدغه هاي طوفان

و به اقيانوسم كشاند

آرامشهاي سكون

كه تنها در اين ميان

شورش و نشست