وای بر پرنده ای که در هویت آشکار بهار

تن را به سرمای زمستان بسپارد

دوستي هايمان را

اندك مردمان 

با آنكه هديه شان داديم

پذيرفتند

تنها نگاه هست و

آينه ونوازش

آنچه كه از تو

به همه ذراتم

كودكي ام مرامي خواند آه چه دوردست زيبايي

آنجا كه خواب نيمروز را به شيطنت بچه گانه اي رها مي كردم

و به دنبال سنجاقك هاي تابستان مي دويدم

چه گنجينه مهار نشده  و دست نيافتني

وقتي كه جيرجيركي با گرمي ,وجودم هم آوا مي شدو ترانه گرما سر مي داد

چه درد خوشايندي كه هشت سالگي ام را به انتظار سي گذاشتم

واكنون روحم به خاطر مي آورد بيخوابي نيمروز هاي تابستانم را