بي تو سپري گشت

تا با تو بسر شود

بي تو به يغما رفت

تا با تو به بودنش بيارزد

بي تو خاكسترش بر باد شد

تابا تو شعله پنهانش

آتشفشان با تو بودن را

 باز هم پنجره ها بسته است و

  کوچه ، دلتنگ آن کسی که ،

  نیست ، تا سرک بکشد

 و خود را از انجماد تکرار سرنوشت

 رهایی بخشد 

مردمان نابخردانه

شتاب را مشق می کنند

و ساده لوحانه

بر آن ارزش می نهند

پل هايشان را از چوب تكيده اي ساخته اند

كه عبور را به نيستي مي كشاند

و آرزوهاي بزرگ را به مرگ

رهگذر این عمر گذران

همواره زیان خواهد دید

مگر آنکه

به «معبر روح » ایمان بیاورد

 افسوس که عمر مردمان 

در حسرت بهار سپری می شود

و اردیبهشت را

به بهای دود و آهنی

می فروشند