در دستهای من

آنچنان می شوی

که می توانی عبور زمستان را

به هیچ بگیری

و عمق بهار را معنا کنی

 

باید آنچنان وسیع باشی

که هیچ قفسی

یارای کوچک کردنت

را نداشته باشد

 

به آرامی جوانه ای که بر ساقه زمستان می روید

می توانم دوردستهای  ترا

تا نزدیکی های قلبت روانه کنم

 

در اين عصري كه

ويراني هجوم مي آورد

پرده هاي فاصله ات را

با كسي كه آباداني مي آورد

فرو بيانداز

 

 

وقتی می آیی و می نشینی بیشتربه حقیقت وجودت پی می بری همانکه همواره در مواجهه با من نادیده اش گرفتی و بر سرش کوفتی

 

از تمنای قلبت  نهراس

چون همانست که ترا

در محدوده بی معنی زندگی

حیات می بخشد

شادی راز گونه اي مي يابي

وقتي

چون كودكي

 در دستهاي تقدير

رها مي شوي

آنگاهست  كه هيچ بندي

حريف جنب و جوش مستانه ات نیست

 

باید با چه زبانی گفت

 سرمای شکلی که در آنی

ترا به سر انجام بهار نمی کشاند

با تو هستم اي مدعي نشسته در طوفان 

چگونه است كه

نسيم ملايمي

ترا مي لرزاند

و باران ناب مهرباني

خيست نميكند