رضایت کامل ترا

سنگلاخ های این مسیر شگفت انگیز

فریاد می زند

و ناهمواری هایش

همراهی ات با مرا

از چین های پر شکنش

فرا می خواند

در گرماگرم نزدیکی ات

با تنی که

روح در آن جاری است

سرمای زمستان

را برای همیشه

از یاد خواهی برد

روزی باید بدانی

که چگونه از رویاهای دور دست و دست نیافتنی ام 

گذشتی و

به قصد چه حقیقتی

در واقعیتم پیوند خوردی

مرا به دیار غربتی بخوان

که  در آن افتاده ای

به آنجا که

همه ذرات تنت

آشنایی ام را فریاد می زند

و بر خستگی هایم  میزبان  می شود

فراتر از همه تعلقات است

آنجا که با دست هایم برایت

 گهواره ای از تلاطم

 می سازم

تا در آن آرام بگیری

    میعادگاه من و تو

   به وسعت همه آشیانه هایی است که

    قلب بزرگ پرنده ای را

    در خود می نشاند و

    از گرمایش

   سیراب می کند

دیروز که  متولد شدی

 در تو زمزمه کردم

که در مراتب تنهایی

«با من بمانی » 

و زخمهای فراموشی مردمان

 را در « آینه بیاد آوردنم » ببینی

انبوه ستاره ها

بر حصارهای بلند و سرد

می بارد

و شبهای ما را

از تاریکی می رهاند

فریاد از مه غلیظی که

مردمان در شفافیت پیدایی مان

تزریق می کنند

و هوای اطراف را

به غبار حضورشان می آلایند

به نزدیکی رویاهایم رسیده ام

به همان روزهای دوردستی

که ضربان رگهایت را

در ذرات سکوتش

پیوند می زد

ترا از پشت پرده زمان

 یافتم

و به آینه ای سپردم

که سالها

خواستن کسی را

به نمایش نگذاشته بود