آخرین پروانه ای که

به آتش می زند

می داند

شرط سوختنش این است که

نه در بند شعله بماند

و نه آن را در بند کند

قطره در محدودیت طراوتی که

کویر می گستراند

به رودخانه ای صمیمی

پیوند خواهد خورد

باران و ترانه و دشت

براستی کدامیک

در بند و زنجیر شکارچیان

می گنجد

زمان آن رسیده است

تا در اوج بیداد زمستان

و یخ بستگی باغچه ها

با آنچه که از قلبت آموختی

عمق بهار را معنا کنی

در این شهر پر فریب

نشانی گهواره ای از تلاطم را

به تو دادم

تا حقیقت وجودت را

در عمق بی انتهایش رها کنی

پا بر آتشی گذاشتی

که سوختنش

تر ا تا مرز خاکستر کشاند

و به تو آموخت

تا چه بی نهایتی

می توان پا پس نکشید