باز هم دشت و باران و ترانه

و این بار

دشتی به وسعت تنهایی

بارانی به انتهای رهایی

و ترانه ای به شادی وصل

و این خاک زایا

چگونه تواند

لایه ای از سنگ سخت

را برروی خود تحمل کند

تا جوانه ای از آن نروید

و درختی سر به آسمان نکشد

بی اراده

درهر لحظه گم می شوم

تا دردست های وسیع تو

 مصمم

خود را باز یابم

در قاب کوچکی

به صدها تکه شکستیم و

او در تصویر بی نهایتی

به هزاران منظر

نقشمان زد