مقدمه جاودانگیست

  نوازش همراه با فرو بردن و فراتر رفتن

  افتادن و برخاستن

  و خزیدن و پرواز

  در این زندگی کوتاهی که

  روح به آن دست یازیده است

در نوازش دستهایم بالغ می شوی

و با هر نفسی که

فرو می بری

بیشتر به پایت بر می خیزی

  دیرترین یافته ها

 به نزدیکی نفسهایت می رسد

 وقتی به ادراک خواسته هایت

  بیاویزی

  و با مداومت رنجهایش

  یکی شوی

وقتی گفتی برویم

آسمان آنچنان می بارید که

در خاطرش برای یک لحظه هم راه نیافت

 بخواهی

باران را در دشتی که

تراته تنهایی می سرود

زمزمه کنی

او گفت : 

رهایی متاعی نیست که سر هر کوی و برزن فروخته شود.

آن به اندازه لذت خوردن یک غذایی خوشمزه زود از دست می رود

مگر آنکه قدر گرسنگی را بدانی