در این غوغای اندوهگین

 که رویاها بر دار می شوند

 آیا کسی را ندیده ای که

 اطمینان بخشی حادثه آفرین باشد؟

 چرا دیده ای

 همآنکه بناگاه می آمد و

 مطمئن می ساخت.

ما را

با صدای بلند بخوان

که سکوت

همیشه حقانیتی را فریاد نمی زند

که سراپرده های فرو افتاده

همواره سر بلندند

در مقابل هزاران شعار دعوت به خاموشی

که اگر نخوانی

این سکوت دشوار

صدایت را

در گودالی بی ترحم

دفن خواهد کرد

 به محاکمه حقیقتم

 فرا بخوان

 که من آماده ام

 برای دفاع از

 درستی سبزه ها و

 راستی ترانه ها

 در این اجتماع بی مجنون

 عقل را حتی

 در ورقه های کهنه حکمت

 نیز نمی توان یافت

 و لیلی را

در رویاهای گاه و بیگاهش

 قلب آکنده ات از من

می توانست

آویز روشن نگهبانانی باشد

که کوچه های تاریک را

در دور دستهای تحمل و تغییر

بیفروزد و

برای تولد هر فانوسی

جشن زندگی بگیرد

چرا واژه ها را بکار نمی بندی و

خلاص نمی شوی

از زندان سکوتی خود ساخته

چرا هنوز

 بلندی جهش هایم

 واهمه ات را از میان برنمی دارد

به قصد برخاستن

در آسمان شهریوری از عمر

تا پاییز را

برای اولین بار

در آغوش گرم خود بفشاری 

در پيكرهاي متفاوتمان

نشانده اند

و ما تا وصل ذراتمان

حزن اين جدايي را

دگر باره واما اين بار

با دستهايي كه سرزنش نمي كند

و زخم نمي زند

به طبيعت خويش باز گشته اي

از اين پس

پاي بكوب و دست بيفشان

كه در اين هنگامه

براي مست شدن

 روزهای شوق و سرود را

 در کوچه های تابستانی آرام

  دفن کردی و

  بی رحمانه

  به دور خواسته های قلبت

 حصار کشیدی 

 به تاراج حقیقتی که

 هیچگاه ندانستی

 در پی نام و رنگ رفتی و

 سبکسرانه

 این و آنت را

 به قیمت حبابهایی که

 دیروز و امروز ترکیدند

 از یاد بردی 

 تنها قمار ی که

 عاشقانه است

 کسی به عظمت و شکوه خویش را

 به میدان فرا می خواند

 تا دستی بجنباند و

 به بهای ارزشهایش

 بازی کند

باید یادمان باشد

گذشته همواره نگذشته

که چنین یادآوری درخود

ما را به اوج تکامل می برد

 تحلیل خواهد رفت

 در حالیکه

 دستی به من نمی دهی

  تا گودال خود کنده ات را

 از پیکری گرانبها

 خالی سازم

سالهاست که دیر شده

اما  وقتی که نیک می نگرم

می بینم هنوز فرا نرسیده

تا وقت ملاقاتت

با آنکه

اطمینان بخشی است حادثه آفرین  

 همواره چنین بوده ای

 سرشار از اشاراتی که

 نوشته هایت را

با اسرارم 

در هم می آمیختی

و من در یک قدمی گشایش بافه های گیسوانت

افسوس می خوردم

"در شادی خواب خورشید" را ببین

و "بدنبال آسمان باش"

اما

آنجا که می توانستم

برایت شادمانی بیاورم

از خواب پریدی

که مبادا

از کاروان مصلحت بینان

دور بیفتی

و زمین خودخواهان را

ز دست فرو گذاری

در آن نیمروز گرم

و زمانی که آفتاب

پوست چهره ات را

می سوزاند

ترا در پناه سایه هایی که تحلیل می رفتند

می گنجاندم

و شوق را چون چتری

که در وجودت  گسترش می یافت

بر سرت می نشاندم

به اندازه بیشتر از یک عمر

فاصله گرفتیم

 ازدوره ای که

نمی گذاشتیم

تا شوق 

در دستهای خالی مان

 بشکند

و رنگ

در سایه روشن های خیالمان

آشوب کند

 آنگاه که من نیز

 به تکرار بزرگان  گفتم

 "بشکن به سر زلفت این بند گران از دل"

 در پیچ و خمش گم شدی و

 با تارهایش به دنیایمان

 تازیانه زدی 

من همواره ادامه خواهم داد

زیرا که سرشت من  

به سنگ خوردن و از آن گذشتن است

همانگونه که در کتابت نوشتی

حتی اگر میسر شد

با دست های مجروح

بر پایت خواهم داشت

روزها به سیاهی خواهد انجامید

و تو در پس پرده ای

که عاقبت می یابمت

پیر تر خواهی شد

اما چه باک

چون جوانی ات را دیده ام

و با آن

در روشنایی روز 

خطر های بی شماری را

تجربه کرده ام

بهانه ای بود تا می گفتم

از آنچه بود و بر من رفته است

هر چند که

 اگر تا کنون نخوانده باشی

اما روزی خواهد رسید

که چون برگی

با رود روان شعرهایم

به جنبش در خواهی آمد

 در این عصر یخبندان

 که شعله ها نایاب شده اند

 حتی فردا هم دیر است

 برای لمس گرمایی که

 از فراخنای شوق می آید

به شایسته ترین ساختار

دگرگون خواهی شد

با حضورم

که کمترین مقدار است

برای آنگونه شدنت

در عمیق ترین شکل رابطه

گاه باید خاموش ماند و

نظاره کرد رخ و رفتار آنکه

انگیزه سرایش می دهد

همانطور که گفتی

تویی که تعیین می کنی

و من اجرا

سالهاست

در این میانه

آتشی با دستهای تو و من

در خرمن تن های من و تو

بر پا شده

این "شعله ور"

که گاهان بی شماری  بدان ستم شده است

حتی در سردترین حالت خویش نیز

خاکستر می کرد و بر باد می داد

و اینک رواست تا

همانند آذربانان گمنام 

در حیات آتشکده های مقدس

گرم و فروزنده اش بداریم

در هزار توی خانه های شیشه ای

 نشسته بودی و

من در دست درازی ام به پیکرت

تنها به شیشه های شکسته شده بر می خوردم

سالها گذشت

و با تلاشی که 

هیچگاه از تو

اجازه بروزش داده نشد

از خرده های بران گذشتم

و با لذتی زمینی

در برت گرفتم

در قاعده بیرونی "قوطی خالی "

نوشته شده

۰۳/۹۳

۰۳/۹۴

که اولی سال تولید

و دومی سال انقضاست

حال تو بگو

بالاتر از این دلیل برای برخاستن و خواستن

چه می تواند باشد  

 که  قادر است 

حتی یک قوطی فلزی را

پس از سالها زنده نگه دارد  ؟

با من بمان

با همانکه در عین "معبر روح بودن"

نمایش رفتارهای زمینی اش

ترا تا به اوج می کشاند

  اینک این تو

  و این کسی که

   آماده است

  تا برای همه آنچه که

 از دیر باز تا کنون گفت

 پای بر زمین فشارد 

 شاید روزی بیاید که شایسته ترین

 در مقابل آینه ای بایستد

 و به تراش های مناسب وجودش

 آفرین گوید

کاش می شد بیکباره

می سرودم

همه آنچه را که

در طول سالیان می توانست

شبیخونی بر لحظه هایت بزند

کاش

اگر دمی

فرصتم داده بودی

كان مدفون شده ات را

بدست من بسپار

تا چون سنگی که تراش می خورد

و شایستگی های خفته اش بیدار می شود

بیارایمش

در این رهگذر است که

اگر بخواهی

قانون "هستی ها هست می شود پس از یک نیستی

و تا آن نیستی کامل نگردد هستی به چه کار آید"

تحقق خواهد یافت

   آنکه ما را می شناسد

  زمین را از جنس خاک می داند

  و شایستگی ذراتش را

  برازنده گوهری که خود را

  از یاد برده است

در مقابلم بایست

و گذر روزگارانت را

در چشمهایم ببین

ببین که

هیچگاه برای هم آسان نبوده ایم 

در گرماگرم نوازش های دیریاب

و زمانی که

نوبت به قمار عاشقانه رسید

در میدانهای دیگرانم انداختی

و آوردگاهت را

به بهای زیستن در شکل جامعه

رها کردی 

در چشمهایم خیره شو

وبا فریادت

بی شمارانی که هیچگاه

نبوده را ویران کن

یا برخی از آنچه که زیست و بالنده شد

رخت بر خواهد بست

و یا بسیاران دیگری

از راه خواهد رسید

 آنچه که درازای عمر

قادر به "از بن برکندش"نیست

در بطن خود

دایره المعارفی به معنای " حتی به روزگاران"

را فریاد میزند

سر ستیز با من

یا با قلبت 

که همواره چون آتشفشانی زنده

 فورانش را بر گدازه های سردت

پرتاب کرده است

کاوش می کنند

تا رد پایی از من

در تو باقی نباشد

تا مبادا به شایستگی برخیزی

بسیار اندکند

آنانکه در نوازش دستهای بلورین

فراموش نکنند و

طوفان را از یاد نبرند

زبانت آشناست

طنینش مرا

تا دوردست های گمشده ای می برد

که روزگاری از هوای تو

انباشته بود 

خانه ای از بلور را

در همسایگی طوفان

برایت ساختم

تا همواره  "مایه گذاشتن های از جانم "را

اندیشه کنی