همواره در این برهوت

تازه شدم  تا

تازیانه سرما را

بر تنم حس کنم

و بدانم  که هنوز هم زنده ام

و می توانم زندگی ببخشم

به سنگ و کلوخی که

نمی دانند یخبندان چیست

كسي از من پرسيد

چگونه درون رونويسي مي شود

گفتم

وقتي به ويراني بيهوده بودن برسي

و وزن تن را

سنگين حمل كني

برای نگاه و آینه

فریاد می زنم

در این زمهریر

شاید که از آن

انسانی بیرون بیایدو

آتشی بر پا کند

 بزیر بارانی از ترانه

خیس می شوم

وقتی که تو

در کویر کامل و بی صدا

زمزمه ام  می کنی  

 در سرزمینی که

 هیچ آرزویی با بر آوردنش

 به توقعات فزاینده ات

 نمی کشاند و

 همواره مشتاق

نگاهت می دارد

 پا می گذارند اما

 به جای سکوت 

 اوج می گیری

  که مبادا

دستها یشان  به حنجره ات برسد

و به نقطه اشتیاق چشمها یت

وقتی

به سویم خیره می شوی 

 فراموشی مرگ است

 از آن گونه که

 ترا از خودت می گیرد

 وقتی می خواهی

 دنیا را بدست آوری

 اما ....

 آنگاه که ترا بخاطر می آورم

 مرگ بیمناک می شود

 و فراموشی

 چمدانش را

 در دیار رویاهایم نیز

 بر خواهد بست

امشب به خاک نزدیکترم

آنچنان که

سردی ام

 فانوس شب را

حس می کند

و شب تابهای سرگردان

بر روی تنم آرام می گیرند

به سطح ادراک ستاره ها

نمی رسی

وقتی هنوز

جسم خاکی ات

در جدال با فروتنی

به زحمت می افتد

کو روزنه ای 

تا از آن ببینند

عبور تنهایی ام را

در کوچه های بی انسان

و بازدم گرم

در هنگامه ای که

حتی آن دردناک هم 

وقتی می گسترد

به دل می نشیند

چون حزن پروانه ای که

یک لحظه تا سکوت

برای درک آنچه بر سرت آورده ای

و فرصتی برای کندن ریسمانی که

شکل سخت ترا حلق آویز

کرده است 

در زمستان این جهان

به خاکستر پشت نکن

شاید که آتشی در دل داشته باشد

تنها

قماری که عاشقانه است

کسی چون  خویشتن را

به میان فرا می خواند

تا به بهای ارزشهایش

بازی کند

 با تلنگرت فرو ریختم

 و با تبسمت برخاستم

 نشستی و شکستی و

 شکستم و

 ایستادم

 تا روزی بیاید و

 نهایت مهرورزی ات

 را نظاره کنم