بی سخن  خواهم نشست

و بی پرده  شکوه خواهم کرد

از رنجی که

در رسیدن به شادی ام

وعده اش را داده ای

 با  شکل واهمه ای که

 بزرگ انسانی کوچک

 باقی خواهی ماند

تو اي باران

تكرار روز هاي شستنم را بياور

 كه اينك  مرا

وداع سختي است

با باغچه هاي خيس  

وقتی جای عشق را

حسابگری های وراثتی می گیرد

و معاملات ذهنی آکنده اش می سازد

تنها تیغ تبر شاید

به فریاد بی دردان

برسد 

همینکه تیغ تبرم آشکار شد

سایه ها ترسیدند که

مبادا قصد ویرانی شان را کرده ام

که نکند سنگینی خو گرفته شان

با ضربه ای نا بهنگام

فرو بریزد