وای از این اسطوره سازی های بی بنیاد

 که چشمها را می فریبند و

 عقل را در کاسه امیال

 کوچک می کنند

 شگفت آنکه خود را

 به تفکر و اندیشه نیز 

 می آلایند

با كه مي توان گفت از آخرين رود در مرداب كه كهكشان را فرياد مي كند؟

با چه آهنگي توانم سرود ضجه پرستوي به جا مانده از كوچ همسفران ؟

چگونه ببينم تصوير بي نهايت را وقتي كه آينه ها شكسته اند؟

در اين همه چپاول زيبايي كو كو پر مي كشد

بگوآن روز که گفتی

چگونه مثل یک درخت شدی

باد ندایت را به شش جهت برد

زنان با سبدهای خالی از هر طرف

به سویت روان شدند

و به انتظار پر شدن دست های خالی شان

از شاخه های پر بارت

صف کشیدند.

بگو آن روز که گفتی

چگونه مثل یک درخت شدی

چشمه ها جوشیدند و رودها روان شدند

تا دشت های تشنه را سیراب كنند و

مردان را تا قله هاي رهايي

برای دیدار خورشید

روانه سازند

در اين اندوهگين ايام

كه به مبارزه با خويشتنم مي خواند

دست بر آسمان مي برم

و هر چه فرود مي آيد را

شادمانه سپاس مي گويم

تنیده با رشته های تقدیری که

ناگهان

 روح

در حادثه ای بی تکرار

ما را به هم بافته است