در حریم آرامشی که تو جاری کرده بودی

توفان هم گم می شد

و دست هایم

که هیچگاه

به ساحت دامنت نمی رسید

  ترا با مشقتی تمام ساختم

  شگفت آور و آرام 

  و زمانی که بر پا ایستادی

  نظاره کنان و بی چون و چرا

  به تو آفرین گفتم

 خواهم گریست

 به خاطر تو

 که واژگان حقیقت را

 وقتی مردمان

 به آن تازیانه می زنند

 در معنای وجودت

 نگهبانی