در اين جاده مه آلود

تا نقطه برخورد پيش مي روم و

كسي كه در پشت ديوار زمان

منتظر است را

باز مي يابم

بگو كه چگونه

از دستهايم غلتيدي و گم شدي

در  سرزمين سكوت

و بگو  كه

چرا

هنوز  ته مانده هاي ذهن

قلبت را به بيراهه ها مي كشاند

به سفيدي بلور بود

وقتي بر روي آن خط كشيدي و

آنگاه

به اسارت دست خودساخته هايت

در آمدي

از گذشته تا اكنون

 

در دامنت نشستم و تکثیر شدم

چون روح اسطوره هایی که

هیچگاه در بند فنا نمانده اند

 

روزگارت را ورق می زنم

اما

برای نگاشتن

تو باید صفحه سفیدش را

 نشانم دهی

بی محابا و جسور

به تندی گذر روزگار