کوچه مدتهاست

گشایش پنجره ای را به خود ندیده است

شاید

 خانه ها در یخ بستگی شان

 افراط می کنند

آنگاه که

سکوت ترانه هایم

جاری شود

ترا در پس هر فریادش

به اوج می کشاند

چه بی صدا اشک ریختند

و خارهایی از توکل

که بر دل نشستند

این قطرات

عشق را

تا دره  خشنودی پیش بردند

و بر قله های رهایی نشاندند.

به اسارت ذهنمان

 سپرده ایم

و اندیشه را

 از خویشتن

تهی ساخته ایم

شگفتا

که به انتظار گشایش نیز

نشسته ایم

از شكلي كه

در آن آسوديم.....

واي از اين دشمن خانگي

كه وادارمان مي كند

تا بپذيريم

در آزار پروانه ها

همین بس که

شعله شمعی

به غارت طوفان برود

و آرامش سوختنی

بهم بریزد

از فراز پلي كه به بهار زده ام

هيولاي زمستان را مي نگرم

و سردي انسان را

كه چه انجمادي بپا مي كند

سرما کی رخت بر خواهد بست

شاید هیچگاه

اگر به آن عادت کرده باشی

با نقشی ساده

تصویر بی نهایتم را ترسیم کن

چون زبانش را

چه بسیارند که

نمی دانند

اگر عشق نباشد

کجا می توان یافت

معشوقی که

جانبازی ها را ترسیم کند و

سرافرازی ها را

نشان دهد

برای آنانکه

ره گم کرده اند

که خیابانی است خالی از عبور

وقماری انبوه از ملامت

بیاموزم که چشم براه عابرانی شجاع باشم

و بهیچ گیرنده ملامت کشان بی درد

و میسرم نمی شود

که دچار غیر تو شوم

برای فرار از بیگانه ای که

آرامش می خوانمش

به تو روی می آورم

باز هم بپذبر

در این اندوهگین ایام

که رویاها بر دار می شوند

آیا ندیده ای  کسی را که 

اطمینان بخشی حادثه آفرین باشد؟

اندک مردمان 

با آنکه هدیه شان دادیم

پذیرفتند

روزگار خوبی نیست

چون به آنچه مهربانیست

پشت پا می زنندو

شکوفه های منتهی به بر وبار را

از شاخه ها می چینند

با تبر جهالت روزگار

فرو مي افتيم

و دنيا از سرافرازي هايمان

تنها خاطره سقوط را

باز خواهد گفت  

شاید اینگونه که

از بیاد آوردن کودکی ام

سرشار شده ام

بتوانم روزنه عبور را

در ازدحام بندهای گرانم

ببینم

چون نیک بنگری

شکافیست در روحت

اما چه باک

چشمه از دل سنگ بیرون می آید

گر تشنه باشی

دلم برای نگاه و آینه

گرفته است

که در پایانه زمان

 به انتظار و

 غبار

ناگزیر می شوند 

شاید اشک ترا

روی کاغذ پاره ای بنویسم

که بی اختیار

با دست کودکی مچاله می شود

و یا بر شیشه مات زمستان

که آنهم

با گرمی انگشتانم

اشک خواهد ریخت

 بی درنگ و سرد

 چون تهی از اجاقهای افروخته تن 

 شبیه انتهای من و توست

 وقتی آتشی نباشد

 که بی فاصله

در هم شعله ورش کنیم

علف های چراگاه سمی اند

گوسفندانتان را رها نکنید

شاید به شب هم نکشد

غارت همه دارایی ها

تو نابهنگام تر از آنی

که بتوانم 

در دست هایت جاری شوم

و فرصت شفافیت بیابم