با تو می مانم

تا انتهای سعادت بشری

و تا رستن سر شاخه هایی که

خشکیده از فراموشی اند

آشکارتر از روشنیست

آنجا که تو

در حقیقتی لطیف

محو می شوی

روزی ترا با دست های خاکی ام

در زمین کاشتم

تا که امروز

در آسمان عشقمان

شاخ و برگ بزنی

كه شب متوالي انبوهي است

كه سنگيني اش 

در غيبت سپيده

بر اندامم

دو چندان مي شود

بمان كه

دستهايت

در التیام پینه پوست

معجزه می کند