مهتاب

سرزمین مادری ام را

به زیر ملافه اي از تابش خود

برده است

آنجا كه عابران جسور

آخرین رقص ترا

بر زمين

به تماشا نشسته اند

                     احساس پنجره چه زیباست

                      در باد

                               وقنی دستی

                                       فراموش کرده

                                              چفتش را بیندازد

تحمل تازیانه هایت

دشوار است

اگر چه 

دیر زمانی است

به آن

خو گرفته ام  

پل بی عابر بزرگ کجاست

تا بر فراز آن

وصل دلتنگی فاصله هایمان را

به تماشا بنشینم