هنگامی که زمستان از این برهوت می گذرد

امیدم تنها به گرمایی است که

لای بوته های بهار

پنهان کرده ای

آن روز که جان دوباره ام دادی

مصمم شدم

که جز تو نباشم

اگر اشکی

فقط از دیدگان تو

فرو ریزم

وگر لبخند

تنها بر لبان تو

نقش بندم

به ياري ترانه ها

كسي زخلوت شبانه اش رميده است

نگاه اشتياق او

به دامن سپيده هاي منتظر

رسيده است

ز بس که پرتو نشانه ها

طراوت تن و شكوفه را

به هر دريچه اي دميده است

بهار پشت پنجره

ز دره هاي انتظار و

قله هاي حادثه

ترا به لمس رنج و عافيت

گزيده است