آعشته به مردگاني هيچند

و من با تو به زنده بودنم

خواهم ارزيد

اي ماهرخ بتاب و

ببين كه دست هايم

در خيال چنگ گيسوانت

غوغا می کند

از دور دستها يافتم

كه هوا را

غبار گرفته بود و

زمين را سنگلاخ

روح  منصف  من

در اين ديار  پر ازدحام

به رد پرواز تو

بسنده كرد 

در انديشه ترك ماست

و انسان حتي

از خود نمي پرسد

كه با رفتن او

چرا دلش نمي گيرد و همچنان

به زمين سرد چسبيده است.